Deszcz róż od św. Tereski… dla Ciebie

Dostarczyliśmy intencje sympatyków naszej kampanii do Lisieux

15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, intencje sympatyków Instytutu Ks. Piotra Skargi zostały zaniesione do Lisieux – do miejsca, gdzie święta Teresa od Dzieciątka Jezus żyła, modliła się i ukochała Jezusa. Nasi wysłannicy dotarli tam, by złożyć je w ręce tej, która obiecała: „Po mojej śmierci spuszczę na ziemię deszcz róż”.

Wszystko zaczyna się w Karmelu w Lisieux. To właśnie tutaj, 9 kwietnia 1888 roku, piętnastoletnia Teresa Martin przekroczyła próg klasztoru karmelitanek bosych. Tutaj, w ciszy klauzury, przez dziewięć lat żyła „małą drogą” – drogą dziecięcej ufności, prostoty i miłości. Tutaj też, 30 września 1897 roku, odeszła do Pana w wieku zaledwie 24 lat.

Kaplica Karmelu, rozbudowana w 1923 roku na potrzeby beatyfikacji, do dziś strzeże relikwii świętej. Pielgrzymi mogą wejść do kaplicy i zatrzymać się przy jej relikwiarzu. Klauzura pozostaje zamknięta – siostry nadal prowadzą życie kontemplacyjne – ale w tym miejscu, gdzie Tereska żyła i umierała, wciąż unosi się atmosfera jej obecności.

Nieopodal, na wzgórzu, wznosi się Bazylika św. Teresy. Została wybudowana, ponieważ mała kaplica Karmelu nie mogła już pomieścić tłumów pielgrzymów, którzy zaczęli napływać po beatyfikacji w 1923 i kanonizacji w 1925 roku. Budowę rozpoczęto w 1929 roku z inicjatywy biskupa Bayeux i Lisieux, przy pełnym wsparciu papieża Piusa XI, który nazwał Teresę „gwiazdą swojego pontyfikatu”. Całość sfinansowano z ofiar wiernych z całego świata.

Bazylika, w stylu neobizantyjskim, może pomieścić około czterech tysięcy osób. 11 lipca 1937 roku pobłogosławił ją kardynał Eugenio Pacelli (przyszły papież Pius XII), a 11 lipca 1954 roku została konsekrowana. W krypcie, ukończonej już w 1932 roku, znajdują się mozaiki przedstawiające kluczowe momenty życia Teresy oraz relikwie jej rodziców – świętych Ludwika i Zelii Martin. To jedno z najważniejszych sanktuariów Francji.

15 sierpnia, w uroczystość Maryi Wniebowziętej, właśnie w tym miejscu – podczas Mszy Świętej i adoracji Najświętszego Sakramentu – nasze wspólne intencje zostały złożone. Wszystkie prośby, które do nas nadeszły znalazły się w rękach tej, która obiecała deszcz róż.

Święta Tereska wiedziała, że gdy odejdzie, nie zapomni o nas tu na ziemi. „Chcę spędzać niebo, czyniąc dobro na ziemi” – pisała. I właśnie tak się dzieje. Róże, o których mówiła, to łaski: uzdrowienia, nawrócenia, pokój serca, siła w chorobie, nadzieja w ciemności, bliskość z Bogiem.

Intencje sympatyków naszej kampanii nie pozostały tylko na papierze. Zostały zaniesione do źródła – do Karmelu, gdzie ona żyła, i do bazyliki, która powstała, by mogła dalej „sypać deszcz róż” na cały świat.

Święta Tereso od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, módl się za nami!