Święta Bernadetta z Lourdes: jak jej ciało pozostało nienaruszone

Kościół katolicki jest pełen tajemnic i cudów; tych nadprzyrodzonych wydarzeń w czasie, które pokazują moc Boga w wieczności. Niezniszczalność jest jednym z tych cudów, a święta Bernadetta jest jedną ze świętych, które Bóg wybrał, aby pokazać swoją moc.

Ciała, które nie ulegają rozkładowi

W każdą Środę Popielcową słyszymy: „Pamiętaj, człowieku, że jesteś prochem i w proch się obrócisz”. Śmierć i rozkład są faktem dla nas, zwykłych śmiertelników; dla nas wszystkich, z wyjątkiem wybranych przez Boga – tych, którzy nie ulegają rozkładowi. Są to święci w historii Kościoła, których ciała nie uległy rozkładowi w miarę upływu czasu. Minęły nawet tysiące lat, jak w przypadku świętej Cecylii, a ich ciała nie uległy rozkładowi.

Bernadetta, widząca z Lourdes

Światło Chrystusa zawsze świeciło najjaśniej w czasach ciemności, a XX wiek nie był tu wyjątkiem. Zwłaszcza w tych mrocznych czasach odstępstwa i upadku obyczajów jedno światło świeciło jasno: kanonizacja świętej Bernadetty Soubirous, widzącej z Lourdes we Francji.

Życie świętej Bernadetty Soubirous

Można uznać za ironię losu, że posłanniczka Matki Bożej w Lourdes, miejscu uzdrowień, przez całe życie była dotknięta chorobą. Wydaje się, że cud Lourdes nie był dla niej przeznaczony. W rzeczywistości Matka Boża powiedziała w wizji do świętej Bernadetty: „Nie mogę obiecać ci szczęścia w tym życiu, tylko w następnym”.

Trudne dzieciństwo

Bernadetta urodziła się w prostej rodzinie, która stopniowo popadała w skrajną biedę. Od zawsze była słabym dzieckiem. Już w młodym wieku cierpiała na problemy trawienne, a po tym, jak ledwo uniknęła epidemii cholery w 1855 roku, zaczęła mieć bolesne ataki astmy, a jej zły stan zdrowia sprawił, że prawie na zawsze została wykluczona z życia zakonnego. Na prośbę monseigneura Forcade'a o przyjęcie Bernadetty, matka przełożona sióstr z Nevers odpowiedziała: „Monseigneur, ona będzie filarem szpitala”.

Obciążona chorobami

Przez trzynaście lat mieszkała w klasztorze i, zgodnie z przewidywaniami matki przełożonej, większość tego czasu spędziła chora w szpitalu. Kiedy jedna z sióstr oskarżyła ją o „lenistwo”, Bernadetta odpowiedziała: „Moim zadaniem jest być chorą”. Stopniowo, oprócz astmy, dotknęły ją również inne choroby, w tym gruźlica płuc i guz gruźliczy na prawym kolanie. W środę 16 kwietnia 1879 r. jej ból znacznie się nasilił. Tuż po godzinie 11:00 wydawało się, że prawie się dusi, więc przeniesiono ją do fotela, gdzie siedziała z nogami na podnóżku przed płonącym kominkiem. Zmarła około godziny 15:15. Miała trzydzieści pięć lat.

Cud

W ciągu następnych 46 lat ciało świętej Bernadetty zostało ekshumowane aż trzy razy: po raz pierwszy w 1909 roku, następnie w 1919 roku i wreszcie w 1925 roku. Już podczas pierwszego ekshumacji stało się jasne, że nastąpił cud: kolor skóry świętej Bernadetty był całkowicie naturalny. Usta były lekko otwarte i można było zobaczyć, że zęby nadal były na swoim miejscu. 

Trzymała różaniec w idealnym stanie

Chociaż różaniec w jej dłoniach uległ zniszczeniu i w niektórych miejscach wykazywał ślady rdzy i korozji, dziewicze dłonie, które nadal trzymały różaniec, były w idealnym stanie! Obecne siostry dokładnie umyły ciało i ubrały je w nowy habit, a następnie umieściły w oficjalnie zapieczętowanej podwójnej trumnie.

Specjalna maska

Ekshumacje przeprowadzone w 1919 roku, nie wykazały dalszych śladów rozkładu, chociaż jej dłonie i twarz były nieco przebarwione w wyniku kąpieli przeprowadzonej przez zakonnice dziesięć lat wcześniej. Woskar został poproszony o wykonanie odlewu z jasnego wosku z dłoni i twarzy świętej Bernadetty.

Obawiano się, że chociaż ciało zachowało się w dobrym stanie, czarnawe zabarwienie twarzy oraz zapadnięte oczy i nos wywarłyby nieprzyjemne wrażenie na publiczności.

Nauka przed zagadką

To prowadzi nas do roku 1946 i ostatniego naruszenia spoczynku świętej Bernadetty. Jeden z lekarzy nadzorujących ostatnie ekshumacje, dr Comte, pisze: „Na podstawie tych badań stwierdzam, że ciało czcigodnej Bernadetty jest nienaruszone, szkielet jest kompletny, mięśnie są zaniknięte, ale dobrze zachowane; tylko skóra, która jest pomarszczona, wydaje się ucierpieć z powodu wilgoci panującej w trumnie... Ciało nie wydaje się być w stanie rozkładu, chociaż byłoby to oczekiwane i normalne po tak długim okresie spędzonym w wykopanej w ziemi krypcie”.

Nie jest to zjawisko naturalne

Lekarz był zaskoczony stanem zachowania wątroby: „Podczas badania moją uwagę zwrócił oczywiście (...) całkowicie nieoczekiwany stan wątroby po 46 latach. Można by pomyśleć, że ten organ, który jest z natury miękki i ma tendencję do kruszenia się, bardzo szybko ulegnie rozkładowi lub stwardnieje do konsystencji kredy. Jednak był on miękki i miał niemal normalną konsystencję. Zwróciłem na to uwagę obecnym i zauważyłem, że nie wydaje się to być zjawiskiem naturalnym”.

Ostatnie rozważania

To naprawdę ciało Bernadetty, realistyczne w jej pozycji medytacji i modlitwy. To twarz, która osiemnaście razy została podniesiona ku Matce Bożej z Lourdes, te same ręce, które trzymały jej różaniec podczas objawień, i palce, które w posłuszeństwie prośbie Matki Bożej kopały ziemię i sprawiły, że pojawiło się cudowne źródło.

Słuszne i stosowne

Wydaje się słuszne, że Pan zachował w idealnym stanie uszy, które słyszały przesłanie z Lourdes, i usta, które powtarzały imię „Panny” ojcu Peyramale: „Jestem Niepokalanym Poczęciem”. To również serce, które nosiło tak wielką miłość do Jezusa Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny i grzeszników.

Bądź światłem dla świata

W tym sercu tkwi głębokie zrozumienie, które pewnego dnia zapisze: „Byłam niczym, a z tego niczym Bóg uczynił coś wielkiego. W Komunii Świętej jestem sercem z sercem z Jezusem. Jakże wzniosłe jest moje przeznaczenie”. Tak, jakże wzniosłe jest przeznaczenie każdego katolika, który przyjmuje wezwanie Chrystusa, aby być światłem świecącym w ciemnościach każdego wieku, w którym się znajduje. I jakże wzniosłe jest przeznaczenie tych, którzy znajdują uzdrowienie w ramionach Tej, która jest „Niepokalanym Poczęciem”.

Źródło: americaneedsfatima.org